🏦 11 czerwca 2026 r. TSUE w wyroku C-903/24 potwierdził po raz kolejny, że w przypadku nieważnej umowy kredytu, odsetki za opóźnienie należą się konsumentowi od daty wezwania banku do zwrotu nienależnie pobranych środków.
Trybunał zwrócił jednocześnie uwagę, że w kontekście prawa do naliczenia odsetek za opóźnienie takie wezwanie musi zawierać „konkretną kwotę”.
🔷 w kwestii daty początkowej naliczania odsetek wyrok ten stanowi kontynuację i potwierdzenie ugruntowanej już linii orzeczniczej TSUE w tym zakresie (por. wyroki ws. C-520/21, C-28/22, C-140/22) – potwierdzonej na gruncie prawa krajowego uchwałą Sądu Najwyższego ws. III CZP 25/22; 🔷Trybunał uznał jednak, że nie jest wystarczające wskazanie w piśmie, że konsument domaga się zwrotu „wszystkich nienależnie pobranych kwot”; 🔷trzeba podać w wezwaniu konkretną kwotę – co nie jest w ocenie Trybunału nadmiernym obciążeniem ani stawianiem konsumentowi nieracjonalnych przeszkód procesowych; 🔷konkluzja ta jest niezależna od tego, czy składając takie wezwanie konsument działa samodzielnie, czy też korzysta z pomocy zawodowego pomocnika; 🔷nawet „nieskonkretyzowane” co do kwoty wezwanie otwiera bankowi termin na podjęcie działań w celu rozliczenia jego wierzytelności o zwrot nienależnego świadczenia wobec konsumenta – czyli uruchamia bieg terminu przedawnienia.
👉 Gdyby dany bank faktycznie stwarzał przeszkody w ustaleniu wysokości roszczenia (czy to przeciągając wydanie zaświadczenia lub stawiając wygórowane żądanie opłaty za jego wydanie), a konsument nie miałby możliwości ustalenia tego samodzielnie, droga do przyznania odsetek od tak opisowo określonego żądania nie byłaby w naszej ocenie zamknięta.
Biorąc pod uwagę stanowisko TSUE, warto tym bardziej konsultować treść swoich reklamacji czy wezwań do banku z profesjonalnym pełnomocnikiem, by zadbać o skuteczność wezwania i zabezpieczyć swoje prawo do odsetek.
